LuxVocabularyLëtzebuergesch
- English
- to defame; to appear unreliable (to)
- Français
- discréditer; se discréditer
- Deutsch
- in Verruf bringen; sich unglaubwürdig machen
- Type
- VRB
- Auxiliary
- hunn
- Participe passé
- diskreditéiert
diskreditéieren
Aussprache (IPA)
[diskʀeditˈɜɪəʀən]
Bedeutungen und Übersetzungen
Bedeutung 1
- Deutsch
- diskreditieren; in Verruf bringen
- Français
- discréditer (porter atteinte à)
- English
- to discredit; to defame
- Português
- desacreditar
- Nederlands
- in diskrediet brengen (verdacht maken)
Bedeutung 2
- Deutsch
- sich in Misskredit bringen; sich unglaubwürdig machen
- Français
- se discréditer
- English
- to become discredited (in the eyes of); to appear unreliable (to)
- Português
- desacreditar-se
- Nederlands
- in diskrediet raken; vertrouwen verliezen
Gebrauchshinweise
Schreibvarianten
Nur von der Quelle geprüfte Varianten werden vorgeschlagen.
- diskreditéier
- diskreditéieren
- diskreditéiers
- diskreditéiert
- diskreditéiertem
- diskreditéierten
- diskreditéierter
- sech diskreditéieren
Anwendungsbeispiele
dee Schwindel huet d'ganz Firma diskreditéiert
Bedeutung 1: diskreditieren; in Verruf bringen
an de Lounverhandlungen huet d'Patronat sech bei de Leit diskreditéiert
Bedeutung 2: sich in Misskredit bringen; sich unglaubwürdig machen
Konjugation
- Infinitiv
- diskreditéieren
- Partizip Perfekt
- diskreditéiert
- Hilfsverb
- hunn
Indikativ · Präsens
- ech
- diskreditéieren (mech)
- du
- diskreditéiers (dech)
- hien / hatt / si
- diskreditéiert (sech)
- mir
- diskreditéieren (eis)
- dir
- diskreditéiert (iech)
- si
- diskreditéieren (sech)
Indikativ · Perfekt
- ech
- hunn (mech) diskreditéiert
- du
- hues (dech) diskreditéiert
- hien / hatt / si
- huet (sech) diskreditéiert
- mir
- hunn (eis) diskreditéiert
- dir
- hutt (iech) diskreditéiert
- si
- hunn (sech) diskreditéiert
Indikativ · Plusquamperfekt
- ech
- hat (mech) diskreditéiert
- du
- has (dech) diskreditéiert
- hien / hatt / si
- hat (sech) diskreditéiert
- mir
- haten (eis) diskreditéiert
- dir
- hat (iech) diskreditéiert
- si
- haten (sech) diskreditéiert
Konditional · Gegenwart
- ech
- géif / géing (mech) diskreditéieren
- du
- géifs / géings (dech) diskreditéieren
- hien / hatt / si
- géif / géing (sech) diskreditéieren
- mir
- géifen / géingen (eis) diskreditéieren
- dir
- géift / géingt (iech) diskreditéieren
- si
- géifen / géingen (sech) diskreditéieren
Konditional · Vergangenheit
- ech
- hätt (mech) diskreditéiert
- du
- häss (dech) diskreditéiert
- hien / hatt / si
- hätt (sech) diskreditéiert
- mir
- hätten (eis) diskreditéiert
- dir
- hätt (iech) diskreditéiert
- si
- hätten (sech) diskreditéiert
Imperativ · Präsens
- du
- diskreditéier (dech)!
- dir
- diskreditéiert (iech)!