bekennen

Lëtzebuergesch
English
to confess; to profess; to avow oneself; to plead guilty
Français
dévoiler; se réclamer de; s'afficher comme; s'avouer coupable
Deutsch
eingestehen; sich bekennen zu; sich bekennen als; sich schuldig bekennen
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
bekannt

Aussprache (IPA)

[bəkˈænən]

Bedeutungen und Übersetzungen

Bedeutung 1

Deutsch
bekennen; eingestehen
Français
confesser; révéler; dévoiler
English
to confess (to admit to)
Português
confessar; revelar; admitir
Nederlands
bekennen (toegeven)

Bedeutung 2

Deutsch
sich bekennen zu
Français
revendiquer; se réclamer de
English
to claim responsibility for; to profess (to affirm belief in)
Português
reivindicar; abraçar (assumir como seu)
Nederlands
voor zich opeisen; belijden

Bedeutung 3

Deutsch
sich bekennen als
Français
se présenter comme; s'afficher comme
English
to avow oneself
Português
apresentar-se como; assumir-se como
Nederlands
verklaren te zijn

Bedeutung 4

Deutsch
sich schuldig bekennen
Français
s'avouer coupable
English
to plead guilty
Português
declarar-se culpado
Nederlands
erkennen schuldig te zijn

Gebrauchshinweise

Schreibvarianten

Nur von der Quelle geprüfte Varianten werden vorgeschlagen.

  • bekannt
  • bekanntem
  • bekannten
  • bekannter
  • bekenn
  • bekennen
  • bekenns
  • bekennt
  • sech bekennen
  • sech bekennen als
  • sech bekennen zu
  • sech schëlleg bekennen

Anwendungsbeispiele

  1. an der Beicht bekennt e Gleewegen seng Sënnen

    Bedeutung 1: bekennen; eingestehen

  2. elo muss de Faarf bekennen !

    umgangssprachlich

    Bedeutung 1: bekennen; eingestehen

  3. eng terroristesch Grupp huet sech zu den Attentater bekannt

    Bedeutung 2: sich bekennen zu

  4. bekenns du dech zu enger Relioun?

    Bedeutung 2: sich bekennen zu

  5. hie bekennt sech als Ëmweltschützer

    Bedeutung 3: sich bekennen als

  6. den Ugekloten huet sech schlussendlech schëlleg bekannt

    Bedeutung 4: sich schuldig bekennen

Konjugation

Infinitiv
bekennen
Partizip Perfekt
bekannt
Hilfsverb
hunn
Indikativ · Präsens
ech
bekennen (mech)
du
bekenns (dech)
hien / hatt / si
bekennt (sech)
mir
bekennen (eis)
dir
bekennt (iech)
si
bekennen (sech)
Indikativ · Perfekt
ech
hunn (mech) bekannt
du
hues (dech) bekannt
hien / hatt / si
huet (sech) bekannt
mir
hunn (eis) bekannt
dir
hutt (iech) bekannt
si
hunn (sech) bekannt
Indikativ · Plusquamperfekt
ech
hat (mech) bekannt
du
has (dech) bekannt
hien / hatt / si
hat (sech) bekannt
mir
haten (eis) bekannt
dir
hat (iech) bekannt
si
haten (sech) bekannt
Konditional · Gegenwart
ech
géif / géing (mech) bekennen
du
géifs / géings (dech) bekennen
hien / hatt / si
géif / géing (sech) bekennen
mir
géifen / géingen (eis) bekennen
dir
géift / géingt (iech) bekennen
si
géifen / géingen (sech) bekennen
Konditional · Vergangenheit
ech
hätt (mech) bekannt
du
häss (dech) bekannt
hien / hatt / si
hätt (sech) bekannt
mir
hätten (eis) bekannt
dir
hätt (iech) bekannt
si
hätten (sech) bekannt
Imperativ · Präsens
du
bekenn (dech)!
dir
bekennt (iech)!

Quelle: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zum Wörterbuch →