klaken

Lëtzebuergesch
English
to bang; to chuck; to slap somebody; to snap
Français
claquer; flanquer; gifler quelqu'un
Deutsch
zuschlagen; schmeißen; jemandem eine knallen; knallen
Type
VRB
Synonym
engem eng tachtelen; engem eng jauwen; schmäissen; engem eng bootschen; engem eng schären; puchen; engem eng dauschen; jummen
Auxiliary
hunn
Participe passé
geklaakt

Aussprooch (IPA)

[klˈaːkən]

Bedeitungen an Iwwersetzungen

Bedeitung 1

Deutsch
zuschlagen (mit Wucht schließen)
Français
claquer (fermer violemment)
English
to slam; to bang (a door)
Português
bater; fechar com força
Nederlands
dichtslaan (met geweld)

Bedeitung 2

ëmgangssproochlech

Deutsch
schmeißen (werfen)
Français
flanquer (lancer)
English
to fling; to chuck
Português
atirar; arremessar
Nederlands
smijten (gooien)

Synonymer

jummen · puchen · schmäissen

Bedeitung 3

ëmgangssproochlech

Deutsch
jemandem eine knallen
Français
donner une claque à quelqu'un; gifler quelqu'un
English
to slap somebody
Português
dar uma estalada a alguém
Nederlands
iemand een mep geven

Synonymer

engem eng bootschen · engem eng dauschen · engem eng jauwen · engem eng schären · engem eng tachtelen

Bedeitung 4

Deutsch
knattern; knallen
Français
claquer (produire un son sec)
English
to flap; to snap
Português
estalar (emitir um som seco)
Nederlands
klapperen; knallen

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • engem eng klaken
  • geklaakt
  • geklaaktem
  • geklaakten
  • geklaakter
  • klaaks
  • klaakt
  • klak
  • klaken

Beispillsätz

  1. klak d'Dieren net esou!

    Bedeitung 1: claquer

  2. hien huet d'Dier geklaakt

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 1: claquer

  3. hatt huet säi Schoulsak an den Eck geklaakt an ass spille gaangen

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 2: flanquer

  4. du hues eng gestiicht an ech kann d'Pan klaken !

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 2: flanquer

  5. hie gouf um Geriicht geklaakt

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 2: flanquer

  6. d'Fra huet hirem Mann virun alle Leit eng geklaakt

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 3: donner une claque à quelqu'un; gifler quelqu'un

  7. de Fändel klaakt am Wand

    Bedeitung 4: claquer

  8. sief elo roueg, soss klaakt et!

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 4: claquer

Konjugatioun

Infinitiv
klaken
Partizip
geklaakt
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
klaken
du
klaaks
hien / hatt / si
klaakt
mir
klaken
dir
klaakt
si
klaken
Indikativ · Passé composé
ech
hu geklaakt
du
hues geklaakt
hien / hatt / si
huet geklaakt
mir
hu geklaakt
dir
hutt geklaakt
si
hu geklaakt
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat geklaakt
du
has geklaakt
hien / hatt / si
hat geklaakt
mir
hate geklaakt
dir
hat geklaakt
si
hate geklaakt
Conditionnel · Present
ech
géif / géing klaken
du
géifs / géings klaken
hien / hatt / si
géif / géing klaken
mir
géifen / géinge klaken
dir
géift / géingt klaken
si
géifen / géinge klaken
Conditionnel · Passé
ech
hätt geklaakt
du
häss geklaakt
hien / hatt / si
hätt geklaakt
mir
hätte geklaakt
dir
hätt geklaakt
si
hätte geklaakt
Imperativ · Present
du
klak!
dir
klaakt!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →