klaken
Lëtzebuergesch
- English
- to bang; to chuck; to slap somebody; to snap
- Français
- claquer; flanquer; gifler quelqu'un
- Deutsch
- zuschlagen; schmeißen; jemandem eine knallen; knallen
- Type
- VRB
- Synonym
- engem eng tachtelen; engem eng jauwen; schmäissen; engem eng bootschen; engem eng schären; puchen; engem eng dauschen; jummen
- Auxiliary
- hunn
- Participe passé
- geklaakt
Aussprooch (IPA)
[klˈaːkən]
Bedeitungen an Iwwersetzungen
Bedeitung 1
- Deutsch
- zuschlagen (mit Wucht schließen)
- Français
- claquer (fermer violemment)
- English
- to slam; to bang (a door)
- Português
- bater; fechar com força
- Nederlands
- dichtslaan (met geweld)
Bedeitung 2
ëmgangssproochlech
- Deutsch
- schmeißen (werfen)
- Français
- flanquer (lancer)
- English
- to fling; to chuck
- Português
- atirar; arremessar
- Nederlands
- smijten (gooien)
Synonymer
jummen · puchen · schmäissen
Bedeitung 3
ëmgangssproochlech
- Deutsch
- jemandem eine knallen
- Français
- donner une claque à quelqu'un; gifler quelqu'un
- English
- to slap somebody
- Português
- dar uma estalada a alguém
- Nederlands
- iemand een mep geven
Synonymer
engem eng bootschen · engem eng dauschen · engem eng jauwen · engem eng schären · engem eng tachtelen
Bedeitung 4
- Deutsch
- knattern; knallen
- Français
- claquer (produire un son sec)
- English
- to flap; to snap
- Português
- estalar (emitir um som seco)
- Nederlands
- klapperen; knallen
Schreifvarianten
Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.
- engem eng klaken
- geklaakt
- geklaaktem
- geklaakten
- geklaakter
- klaaks
- klaakt
- klak
- klaken
Beispillsätz
klak d'Dieren net esou!
Bedeitung 1: claquer
hien huet d'Dier geklaakt
ëmgangssproochlech
Bedeitung 1: claquer
hatt huet säi Schoulsak an den Eck geklaakt an ass spille gaangen
ëmgangssproochlech
Bedeitung 2: flanquer
du hues eng gestiicht an ech kann d'Pan klaken !
ëmgangssproochlech
Bedeitung 2: flanquer
hie gouf um Geriicht geklaakt
ëmgangssproochlech
Bedeitung 2: flanquer
d'Fra huet hirem Mann virun alle Leit eng geklaakt
ëmgangssproochlech
Bedeitung 3: donner une claque à quelqu'un; gifler quelqu'un
de Fändel klaakt am Wand
Bedeitung 4: claquer
sief elo roueg, soss klaakt et!
ëmgangssproochlech
Bedeitung 4: claquer
Konjugatioun
- Infinitiv
- klaken
- Partizip
- geklaakt
- Hëllefsverb
- hunn
Indikativ · Present
- ech
- klaken
- du
- klaaks
- hien / hatt / si
- klaakt
- mir
- klaken
- dir
- klaakt
- si
- klaken
Indikativ · Passé composé
- ech
- hu geklaakt
- du
- hues geklaakt
- hien / hatt / si
- huet geklaakt
- mir
- hu geklaakt
- dir
- hutt geklaakt
- si
- hu geklaakt
Indikativ · Plus-que-parfait
- ech
- hat geklaakt
- du
- has geklaakt
- hien / hatt / si
- hat geklaakt
- mir
- hate geklaakt
- dir
- hat geklaakt
- si
- hate geklaakt
Conditionnel · Present
- ech
- géif / géing klaken
- du
- géifs / géings klaken
- hien / hatt / si
- géif / géing klaken
- mir
- géifen / géinge klaken
- dir
- géift / géingt klaken
- si
- géifen / géinge klaken
Conditionnel · Passé
- ech
- hätt geklaakt
- du
- häss geklaakt
- hien / hatt / si
- hätt geklaakt
- mir
- hätte geklaakt
- dir
- hätt geklaakt
- si
- hätte geklaakt
Imperativ · Present
- du
- klak!
- dir
- klaakt!
Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0
Zeréck an den Dictionnaire →