knueren

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
geknuert

Aussprooch (IPA)

[knˈuːɐ̯ʀən]

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • geknuert
  • knuer
  • knueren
  • knuers
  • knuert

Konjugatioun

Infinitiv
knueren
Partizip
geknuert
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
knueren
du
knuers
hien / hatt / si
knuert
mir
knueren
dir
knuert
si
knueren
Indikativ · Passé composé
ech
hu geknuert
du
hues geknuert
hien / hatt / si
huet geknuert
mir
hu geknuert
dir
hutt geknuert
si
hu geknuert
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat geknuert
du
has geknuert
hien / hatt / si
hat geknuert
mir
hate geknuert
dir
hat geknuert
si
hate geknuert
Conditionnel · Present
ech
géif / géing knueren
du
géifs / géings knueren
hien / hatt / si
géif / géing knueren
mir
géifen / géinge knueren
dir
géift / géingt knueren
si
géifen / géinge knueren
Conditionnel · Passé
ech
hätt geknuert
du
häss geknuert
hien / hatt / si
hätt geknuert
mir
hätte geknuert
dir
hätt geknuert
si
hätte geknuert
Imperativ · Present
du
knuer!
dir
knuert!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →