schousteren

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
geschoustert

Aussprooch (IPA)

[ʃˈəʊstəʀən]

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • geschoustert
  • schouster
  • schousteren
  • schousters
  • schoustert

Konjugatioun

Infinitiv
schousteren
Partizip
geschoustert
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
schousteren
du
schousters
hien / hatt / si
schoustert
mir
schousteren
dir
schoustert
si
schousteren
Indikativ · Passé composé
ech
hu geschoustert
du
hues geschoustert
hien / hatt / si
huet geschoustert
mir
hu geschoustert
dir
hutt geschoustert
si
hu geschoustert
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat geschoustert
du
has geschoustert
hien / hatt / si
hat geschoustert
mir
hate geschoustert
dir
hat geschoustert
si
hate geschoustert
Conditionnel · Present
ech
géif / géing schousteren
du
géifs / géings schousteren
hien / hatt / si
géif / géing schousteren
mir
géifen / géinge schousteren
dir
géift / géingt schousteren
si
géifen / géinge schousteren
Conditionnel · Passé
ech
hätt geschoustert
du
häss geschoustert
hien / hatt / si
hätt geschoustert
mir
hätte geschoustert
dir
hätt geschoustert
si
hätte geschoustert
Imperativ · Present
du
schouster!
dir
schoustert!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →