schuckelen

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
geschuckelt

Aussprooch (IPA)

[ʃˈukələn]

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • geschuckelt
  • schuckel
  • schuckelen
  • schuckels
  • schuckelt

Konjugatioun

Infinitiv
schuckelen
Partizip
geschuckelt
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
schuckelen (mech)
du
schuckels (dech)
hien / hatt / si
schuckelt (sech)
mir
schuckelen (eis)
dir
schuckelt (iech)
si
schuckelen (sech)
Indikativ · Passé composé
ech
hunn (mech) geschuckelt
du
hues (dech) geschuckelt
hien / hatt / si
huet (sech) geschuckelt
mir
hunn (eis) geschuckelt
dir
hutt (iech) geschuckelt
si
hunn (sech) geschuckelt
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat (mech) geschuckelt
du
has (dech) geschuckelt
hien / hatt / si
hat (sech) geschuckelt
mir
haten (eis) geschuckelt
dir
hat (iech) geschuckelt
si
haten (sech) geschuckelt
Conditionnel · Present
ech
géif / géing (mech) schuckelen
du
géifs / géings (dech) schuckelen
hien / hatt / si
géif / géing (sech) schuckelen
mir
géifen / géingen (eis) schuckelen
dir
géift / géingt (iech) schuckelen
si
géifen / géingen (sech) schuckelen
Conditionnel · Passé
ech
hätt (mech) geschuckelt
du
häss (dech) geschuckelt
hien / hatt / si
hätt (sech) geschuckelt
mir
hätten (eis) geschuckelt
dir
hätt (iech) geschuckelt
si
hätten (sech) geschuckelt
Imperativ · Present
du
schuckel (dech)!
dir
schuckelt (iech)!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →