confrontéieren

Lëtzebuergesch
English
to confront (with)
Français
confronter (avec)
Deutsch
konfrontieren (mit)
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
confrontéiert

Aussprooch (IPA)

[kɔ̃ːfʀɔ̃ːtˈɜɪəʀən]

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • confrontéier
  • confrontéieren
  • confrontéiers
  • confrontéiert
  • confrontéiertem
  • confrontéierten
  • confrontéierter

Konjugatioun

Infinitiv
confrontéieren
Partizip
confrontéiert
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
confrontéieren
du
confrontéiers
hien / hatt / si
confrontéiert
mir
confrontéieren
dir
confrontéiert
si
confrontéieren
Indikativ · Passé composé
ech
hu confrontéiert
du
hues confrontéiert
hien / hatt / si
huet confrontéiert
mir
hu confrontéiert
dir
hutt confrontéiert
si
hu confrontéiert
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat confrontéiert
du
has confrontéiert
hien / hatt / si
hat confrontéiert
mir
hate confrontéiert
dir
hat confrontéiert
si
hate confrontéiert
Conditionnel · Present
ech
géif / géing confrontéieren
du
géifs / géings confrontéieren
hien / hatt / si
géif / géing confrontéieren
mir
géifen / géinge confrontéieren
dir
géift / géingt confrontéieren
si
géifen / géinge confrontéieren
Conditionnel · Passé
ech
hätt confrontéiert
du
häss confrontéiert
hien / hatt / si
hätt confrontéiert
mir
hätte confrontéiert
dir
hätt confrontéiert
si
hätte confrontéiert
Imperativ · Present
du
confrontéier!
dir
confrontéiert!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →