decouragéieren

Lëtzebuergesch
English
to dishearten
Français
démoraliser
Deutsch
entmutigen
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
decouragéiert

Aussprooch (IPA)

[dekuʀɑʒˈɜɪəʀən]

Bedeitungen an Iwwersetzungen

Bedeitung 1

Deutsch
entmutigen
Français
décourager; démoraliser
English
to discourage; to dishearten
Português
desencorajar; desmoralizar
Nederlands
ontmoedigen

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • decouragéier
  • decouragéieren
  • decouragéiers
  • decouragéiert
  • decouragéiertem
  • decouragéierten
  • decouragéierter

Beispillsätz

  1. looss dech net decouragéieren a maach weider!

    Bedeitung: décourager; démoraliser

Konjugatioun

Infinitiv
decouragéieren
Partizip
decouragéiert
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
decouragéieren
du
decouragéiers
hien / hatt / si
decouragéiert
mir
decouragéieren
dir
decouragéiert
si
decouragéieren
Indikativ · Passé composé
ech
hunn decouragéiert
du
hues decouragéiert
hien / hatt / si
huet decouragéiert
mir
hunn decouragéiert
dir
hutt decouragéiert
si
hunn decouragéiert
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat decouragéiert
du
has decouragéiert
hien / hatt / si
hat decouragéiert
mir
haten decouragéiert
dir
hat decouragéiert
si
haten decouragéiert
Conditionnel · Present
ech
géif / géing decouragéieren
du
géifs / géings decouragéieren
hien / hatt / si
géif / géing decouragéieren
mir
géifen / géingen decouragéieren
dir
géift / géingt decouragéieren
si
géifen / géingen decouragéieren
Conditionnel · Passé
ech
hätt decouragéiert
du
häss decouragéiert
hien / hatt / si
hätt decouragéiert
mir
hätten decouragéiert
dir
hätt decouragéiert
si
hätten decouragéiert
Imperativ · Present
du
decouragéier!
dir
decouragéiert!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →