kennen

Lëtzebuergesch
English
to know; to have knowledge of; to be skilled in; to know oneself
Français
connaître; se connaître
Deutsch
kennen; sich kennen
Type
VRB
Synonym
verstoen
Auxiliary
hunn
Participe passé
kannt

Aussprooch (IPA)

[kˈænən]

Bedeitungen an Iwwersetzungen

Bedeitung 1

Deutsch
kennen (eine Person)
Français
connaître (une personne)
English
to know (a person)
Português
conhecer (uma pessoa)
Nederlands
kennen (iemand)

Bedeitung 2

Deutsch
kennen (Kenntnis haben von)
Français
connaître (avoir connaissance de)
English
to know; to be familiar with; to have knowledge of
Português
conhecer (ter conhecimento de)
Nederlands
kennen (kennis hebben van, weten)

Bedeitung 3

Deutsch
kennen (beherrschen, verstehen)
Français
connaître (maîtriser, être habile en)
English
to know; to be skilled in
Português
conhecer (ser versado em)
Nederlands
kennen; verstaan (beheersen)

Synonymer

verstoen

Bedeitung 4

Deutsch
kennen (Rechnung tragen)
Français
connaître (tenir compte de)
English
to know (to take into account)
Português
conhecer (ter consciência de, aperceber-se de)
Nederlands
kennen (rekening houden met)

Bedeitung 5

Deutsch
sich kennen (sich einzuschätzen wissen)
Français
se connaître (être capable de se juger)
English
to know oneself
Português
conhecer-se (saber julgar-se)
Nederlands
zich kennen (zichzelf kunnen beoordelen)

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • kannt
  • kennen
  • kenns
  • kennt
  • sech kennen

Beispillsätz

  1. mir kennen eis zënter e puer Joer

    Bedeitung 1: connaître

  2. wéi ech hie kennen , huet en nees dräi Stonne Verspéidung

    Bedeitung 1: connaître

  3. ech kennen deen, wéi wann ech e gefriess hätt!

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 1: connaître

  4. zënter hien déi déck Plaz huet, kennt en eis net méi

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 1: connaître

  5. ech hu mäi Papp net kannt

    Bedeitung 1: connaître

  6. ech kenne just déi éischt Stroph vum Lidd

    Bedeitung 2: connaître

  7. dee Brauch do kenne mir net hei

    Bedeitung 2: connaître

  8. dee Schräiner kennt säin Handwierk!

    Bedeitung 3: connaître

  9. hie kennt et, fir d'Fraen ze begaachelen

    Bedeitung 3: connaître

  10. hie kennt vun Tuten a Blosen näischt!

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 3: connaître

  11. hie kennt keng Gefor

    Bedeitung 4: connaître

  12. ech weess, datt ech de Roude Wäin net verdroen, ech kenne mech

    Bedeitung 5: se connaître

  13. wann ech rose ginn, da kennen ech mech net méi!

    ëmgangssproochlech

    Bedeitung 5: se connaître

Konjugatioun

Infinitiv
kennen
Partizip
kannt
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
kennen (mech)
du
kenns (dech)
hien / hatt / si
kennt (sech)
mir
kennen (eis)
dir
kennt (iech)
si
kennen (sech)
Indikativ · Passé composé
ech
hunn (mech) kannt
du
hues (dech) kannt
hien / hatt / si
huet (sech) kannt
mir
hunn (eis) kannt
dir
hutt (iech) kannt
si
hunn (sech) kannt
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat (mech) kannt
du
has (dech) kannt
hien / hatt / si
hat (sech) kannt
mir
haten (eis) kannt
dir
hat (iech) kannt
si
haten (sech) kannt
Conditionnel · Present
ech
géif / géing (mech) kennen
du
géifs / géings (dech) kennen
hien / hatt / si
géif / géing (sech) kennen
mir
géifen / géingen (eis) kennen
dir
géift / géingt (iech) kennen
si
géifen / géingen (sech) kennen
Conditionnel · Passé
ech
hätt (mech) kannt
du
häss (dech) kannt
hien / hatt / si
hätt (sech) kannt
mir
hätten (eis) kannt
dir
hätt (iech) kannt
si
hätten (sech) kannt

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →