ordonéieren

Lëtzebuergesch
English
to say; to order
Français
imposer; ordonner
Deutsch
anordnen
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
ordonéiert

Prononciation (API)

[ɔʀdonˈɜɪəʀən]

Sens et traductions

Sens 1

Deutsch
anordnen
Français
ordonner; imposer
English
to say (to give orders about)
Português
ordenar; impor
Nederlands
voorschrijven

Sens 2

Deutsch
anordnen
Français
ordonner
English
to order
Português
ordenar
Nederlands
gelasten

Notes d’usage

Variantes orthographiques

Seules les variantes vérifiées par la source sont suggérées.

  • ordonéier
  • ordonéieren
  • ordonéiers
  • ordonéiert
  • ordonéiertem
  • ordonéierten
  • ordonéierter

Exemples d’utilisation

  1. du hues hei näischt ze ordonéieren !

    Sens 1: ordonner; imposer

  2. de Parquet huet eng Enquête ordonéiert

    Sens 2: ordonner

Conjugaison

Infinitif
ordonéieren
Participe passé
ordonéiert
Auxiliaire
hunn
Indicatif · Présent
ech
ordonéieren
du
ordonéiers
hien / hatt / si
ordonéiert
mir
ordonéieren
dir
ordonéiert
si
ordonéieren
Indicatif · Passé composé
ech
hunn ordonéiert
du
hues ordonéiert
hien / hatt / si
huet ordonéiert
mir
hunn ordonéiert
dir
hutt ordonéiert
si
hunn ordonéiert
Indicatif · Plus-que-parfait
ech
hat ordonéiert
du
has ordonéiert
hien / hatt / si
hat ordonéiert
mir
haten ordonéiert
dir
hat ordonéiert
si
haten ordonéiert
Conditionnel · Présent
ech
géif / géing ordonéieren
du
géifs / géings ordonéieren
hien / hatt / si
géif / géing ordonéieren
mir
géifen / géingen ordonéieren
dir
géift / géingt ordonéieren
si
géifen / géingen ordonéieren
Conditionnel · Passé
ech
hätt ordonéiert
du
häss ordonéiert
hien / hatt / si
hätt ordonéiert
mir
hätten ordonéiert
dir
hätt ordonéiert
si
hätten ordonéiert
Impératif · Présent
du
ordonéier!
dir
ordonéiert!

Source : ZLS / LOD · juillet 2026 · CC0

Retour au dictionnaire →