streiden

Lëtzebuergesch
English
to fight (with)
Français
se quereller (avec); se disputer
Deutsch
sich zanken (mit); sich streiten
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
gestridden

Aussprooch (IPA)

[ʃtʀˈɑɪdən]

Bedeitungen an Iwwersetzungen

Bedeitung 1

Deutsch
streiten (mit); sich zanken (mit)
Français
se disputer (avec); se quereller (avec)
English
to quarrel (with); to fight (with)
Português
discutir (com); brigar (com)
Nederlands
ruzie maken (met)

Bedeitung 2

Deutsch
sich streiten
Français
se disputer
English
to fight (to argue over, to compete for)
Português
disputar; brigar
Nederlands
ruzie maken (over)

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • gestridden
  • sech streiden
  • streiden
  • streiden (mat)
  • streit
  • streits

Beispillsätz

  1. esoubal d'Kanner ugefaangen hunn ze streiden , huet de Schoulmeeschter agegraff

    Bedeitung 1: se disputer (avec); se quereller (avec)

  2. Kanner, wann der weider streit , da musst der an d'Bett!

    Bedeitung 1: se disputer (avec); se quereller (avec)

  3. déi zwee streide vu mueres bis owes

    Bedeitung 1: se disputer (avec); se quereller (avec)

  4. esoubal hie gedronk huet, streit e mat all Mënsch

    Bedeitung 1: se disputer (avec); se quereller (avec)

  5. d'Kanner streiden sech drëm, fir d'Knaus ze kréien

    Bedeitung 2: se disputer

Konjugatioun

Infinitiv
streiden
Partizip
gestridden
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
streiden (mech)
du
streits (dech)
hien / hatt / si
streit (sech)
mir
streiden (eis)
dir
streit (iech)
si
streiden (sech)
Indikativ · Passé composé
ech
hunn (mech) gestridden
du
hues (dech) gestridden
hien / hatt / si
huet (sech) gestridden
mir
hunn (eis) gestridden
dir
hutt (iech) gestridden
si
hunn (sech) gestridden
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat (mech) gestridden
du
has (dech) gestridden
hien / hatt / si
hat (sech) gestridden
mir
haten (eis) gestridden
dir
hat (iech) gestridden
si
haten (sech) gestridden
Conditionnel · Present
ech
géif / géing (mech) streiden
du
géifs / géings (dech) streiden
hien / hatt / si
géif / géing (sech) streiden
mir
géifen / géingen (eis) streiden
dir
géift / géingt (iech) streiden
si
géifen / géingen (sech) streiden
Conditionnel · Passé
ech
hätt (mech) gestridden
du
häss (dech) gestridden
hien / hatt / si
hätt (sech) gestridden
mir
hätten (eis) gestridden
dir
hätt (iech) gestridden
si
hätten (sech) gestridden
Imperativ · Present
du
streit (dech)!
dir
streit (iech)!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →