blocken

Lëtzebuergesch
English
to block; to stonewall sth.
Français
bloquer qc.
Deutsch
blocken
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
geblockt

Aussprooch (IPA)

[blˈokən]

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • block
  • blocken
  • blocks
  • blockt
  • geblockt

Konjugatioun

Infinitiv
blocken
Partizip
geblockt
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
blocken
du
blocks
hien / hatt / si
blockt
mir
blocken
dir
blockt
si
blocken
Indikativ · Passé composé
ech
hu geblockt
du
hues geblockt
hien / hatt / si
huet geblockt
mir
hu geblockt
dir
hutt geblockt
si
hu geblockt
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat geblockt
du
has geblockt
hien / hatt / si
hat geblockt
mir
hate geblockt
dir
hat geblockt
si
hate geblockt
Conditionnel · Present
ech
géif / géing blocken
du
géifs / géings blocken
hien / hatt / si
géif / géing blocken
mir
géifen / géinge blocken
dir
géift / géingt blocken
si
géifen / géinge blocken
Conditionnel · Passé
ech
hätt geblockt
du
häss geblockt
hien / hatt / si
hätt geblockt
mir
hätte geblockt
dir
hätt geblockt
si
hätte geblockt
Imperativ · Present
du
block!
dir
blockt!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →