mandatéieren

Lëtzebuergesch
English
to mandate
Français
mandater
Deutsch
beauftragen
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
mandatéiert

Pronunciation (IPA)

[mɑ̃ːdaːtˈɜɪəʀən]

Meanings and translations

Meaning 1

Deutsch
bevollmächtigen; beauftragen
Français
mandater (déléguer)
English
to appoint; to mandate
Português
mandatar (delegar)
Nederlands
volmacht geven (aan); machtiging verlenen (aan)

Usage notes

Spelling variants

Only source-reviewed variants are suggested.

  • mandatéier
  • mandatéieren
  • mandatéiers
  • mandatéiert
  • mandatéiertem
  • mandatéierten
  • mandatéierter

Example sentences

  1. hie gouf fir d'Gestioun vum Geschäft mandatéiert

    Meaning: to appoint; to mandate

  2. e mandatéierte Spriecher vun der Gewerkschaft huet e Streik ugekënnegt

    Meaning: to appoint; to mandate

Verb conjugation

Infinitive
mandatéieren
Past participle
mandatéiert
Auxiliary
hunn
Indicative · Present
ech
mandatéieren
du
mandatéiers
hien / hatt / si
mandatéiert
mir
mandatéieren
dir
mandatéiert
si
mandatéieren
Indicative · Perfect
ech
hu mandatéiert
du
hues mandatéiert
hien / hatt / si
huet mandatéiert
mir
hu mandatéiert
dir
hutt mandatéiert
si
hu mandatéiert
Indicative · Pluperfect
ech
hat mandatéiert
du
has mandatéiert
hien / hatt / si
hat mandatéiert
mir
hate mandatéiert
dir
hat mandatéiert
si
hate mandatéiert
Conditional · Present
ech
géif / géing mandatéieren
du
géifs / géings mandatéieren
hien / hatt / si
géif / géing mandatéieren
mir
géifen / géinge mandatéieren
dir
géift / géingt mandatéieren
si
géifen / géinge mandatéieren
Conditional · Past
ech
hätt mandatéiert
du
häss mandatéiert
hien / hatt / si
hätt mandatéiert
mir
hätte mandatéiert
dir
hätt mandatéiert
si
hätte mandatéiert
Imperative · Present
du
mandatéier!
dir
mandatéiert!

Source: ZLS / LOD · July 2026 · CC0

Back to dictionary →