stotteren

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch
Type
VRB
Auxiliary
hunn
Participe passé
gestottert

Aussprooch (IPA)

[ʃtˈotəʀən]

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • gestottert
  • stotter
  • stotteren
  • stotters
  • stottert

Konjugatioun

Infinitiv
stotteren
Partizip
gestottert
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
stotteren
du
stotters
hien / hatt / si
stottert
mir
stotteren
dir
stottert
si
stotteren
Indikativ · Passé composé
ech
hu gestottert
du
hues gestottert
hien / hatt / si
huet gestottert
mir
hu gestottert
dir
hutt gestottert
si
hu gestottert
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat gestottert
du
has gestottert
hien / hatt / si
hat gestottert
mir
hate gestottert
dir
hat gestottert
si
hate gestottert
Conditionnel · Present
ech
géif / géing stotteren
du
géifs / géings stotteren
hien / hatt / si
géif / géing stotteren
mir
géifen / géinge stotteren
dir
géift / géingt stotteren
si
géifen / géinge stotteren
Conditionnel · Passé
ech
hätt gestottert
du
häss gestottert
hien / hatt / si
hätt gestottert
mir
hätte gestottert
dir
hätt gestottert
si
hätte gestottert
Imperativ · Present
du
stotter!
dir
stottert!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →